Er is soms geen lange reeks gebeurtenissen nodig om te weten dat iets voorbij is. Soms is er één moment waarin alles samenvalt, niet luid, niet explosief, maar helder genoeg om niet meer terug te kunnen. Voor mij was dat zo’n moment. Het moment waarop ik mij losmaakte. Niet uit boosheid, niet uit wraak, maar omdat ik zag dat de verantwoordelijkheid al die tijd niet werd gedeeld.
Ik neem afstand van de vrouw die mij heeft gebaard, omdat zij de schuld al sinds altijd bij mij legt. Niet af en toe, niet in een opwelling, maar structureel, alsof het vanzelfsprekend is dat ik draag wat zij niet wil of kan dragen. Alsof ik, zelfs als kind, al wist wat ik haar zou aandoen, alsof er van meet af aan een schuld lag die nooit is onderzocht, maar wel vaststond.
In dat moment werd mij duidelijk dat er geen ontmoeting meer mogelijk was. Geen gesprek dat werkelijk open was. Geen beweging die niet al vooraf werd ingevuld. De verantwoordelijkheid werd neergelegd, telkens opnieuw, en ik merkte dat ik mij steeds verder verwijderde van mezelf om iets te blijven dragen dat nooit van mij is geweest.
Wat het pijnlijk maakt, is niet alleen wat er toen werd gezegd, maar ook wat er daarna gebeurde. Of beter gezegd: wat er niet gebeurde. Alsof het gesprek nooit had plaatsgevonden. Alsof alles weer terug kon naar daarvoor. Ondertussen gaan de patronen door. Er wordt geld gegeven aan mij en aan de kinderen, met Kerst, met verjaardagen, maar zonder werkelijk contact. Zonder een telefoontje. Zonder een bericht voor de kinderen. Niet eens een korte zin die zegt: ik zie jullie.
Mij raakt dat niet meer op dezelfde manier. De kinderen wel. En dat zie ik. Dat draag ik. Zonder het groter te maken dan het is, maar ook zonder het weg te poetsen.
Wat mij steeds duidelijker werd, is dat elk contact van mijn kant gevolgd wordt door iets anders: verhalen die rondgaan, mensen die worden ingeschakeld, verontwaardiging die groeit. Dat ik word neergezet als degene die weer ‘shit brengt’, die zich weer heeft gemeld, die haar hoofd zou vullen met dingen die zij niet wil horen. Wat ik ook geef, hoe zorgvuldig of mild ook, het wordt verdraaid tot iets toxisch. Alsof mijn aanwezigheid op zichzelf al een bedreiging is.
Ik noem dit wat het is. Niet om te beschuldigen, maar om niet langer te ontkennen. Het is destructief. En daarom kies ik voor afstand.
En toch – zelfs in dit afscheid blijf ik in mijn eigen moederrol staan. Niet als eis, niet als claim, maar als houding. Ik laat een deur achter, met daarachter een veld, ruimte, lucht, een plek zonder strijd voor lichaam en psyche. Ik zeg: hier is een rode lijn. Het is voorbij. En tegelijk zeg ik: ik weet dat ik in jouw hart besta, en ik weet dat ik er altijd zal zijn, niet in nabijheid, maar in vrede.
Ik zal je niet meer storen. Je geen angst meer geven. Ik ga. Voor altijd. Geen ruis meer in je hoofd. Wat je ook denkt over mij, dat mag zijn. Het doet er niet meer toe. En ik zal oefenen om het ook zo te zien. Steeds opnieuw.
Dit is geen tekst uit haat.
Het is een tekst uit helderheid.
Uit zelfbehoud.
Uit zorg – ook voor haar.
Soms is weggaan de enige manier om niemand meer pijn te doen.
Ook jezelf niet.
Foto’s van vandaag
Gebeurtenis eind april 2025
Wat vind je van dit bericht?
Als je dit bericht leuk vond, maak gerust gebruik van de deelknop hieronder. Het tovert altijd een glimlach op mijn gezicht wanneer ik zie dat iemand ervan heeft genoten.